บทกวี : หยาดฝนแห่งเมตตา จากบิดาของแผ่นดิน

หยาดฝนแห่งเมตตา        จากบิดาของแผ่นดิน                ๑๔ พฤศจิกา                          วันพระบิดาแห่งฝนหลวง ประดิษฐ์ให้ไทยทั้งปวง                            ด้วยรักห่วงราษฎร               พระปรีชาหาใดเทียม                 เสด็จเยี่ยมพสกนิกร ดินแห้งนาแล้งร้อน                                 ฝนไม่ตกตามฤดู              ไยฝนไม่ตกมา                         ทั้งที่ฟ้ามีเมฆหมู่ ทรงคิดพินิจดู                                        ใช้ความรู้มาสร้างฝน              ใช้หลักวิทยาศาสตร์                  แปรอากาศที่ไหลวน ก่อตัวเป็นเมฆฝน                                   ให้เติบตนกลางเวหา             ฝ่าเมฆไปโจมตี                         เร่งเคมีในเมฆา ไอน้ำในนภา                                        กลั่นตัวมาเป็นหยาดฝน             ที่ร้อนก็ฉ่ำเย็น                          ที่แล้งเข็ญชื่นกมล แผ่นดินที่ทุกข์ทน                                  ก็ชุ่มชื้นทุกผืนนา             เหมือนน้ำเทวฤทธิ์                     ชุบชีวิตกลับคืนมา หล่อเลี้ยงชาวประชา                              ให้มีน้ำไว้ทำกิน             หยาดฝนแห่งเมตตา                   จากบิดาของแผ่นดิน น้ำพระทัย ธ ไหลริน                               เย็นทั่วถิ่นแผ่นดินไทย             รวมใจไทยทั้งหลาย                   น้อมถวายพระพรชัย ขอองค์มิ่งขวัญไทย                               หายประชวรในเร็ววัน            แผ่นดินไม่สิ้นฝน                       หากปวงชนหลอมรวมกัน เทิดไท้องค์ราชันย์                                ก้าวตามธรรมทรงนำไทย...                                                                           อภิชาติ ดำดี